بخشش یا گذشت؟
بسیاری از ما سالها «گذشت» میکنیم بیآنکه واقعاً ببخشیم. یکی عظمتِ خویش است و دیگری انکارِ خویش. تشخیص این دو، رابطهها را عوض میکند.
انسانها بیشتر گذشت میکنند بیآنکه ببخشند. بخشش عظمت خویش است و گذشت انکار خویش!
در زبان روزمره، «بخشیدم» و «گذشتم» را بهجای هم به کار میبریم. اما تجربهی درونیِ این دو، از زمین تا آسمان فرق دارد. گذشت، اغلب یعنی: چیزی را ندیده گرفتم تا رابطه ادامه پیدا کند. بخشش یعنی: آن را کامل دیدم، درد را پذیرفتم، و انتخاب کردم که سنگینیاش را زمین بگذارم.
انسانها بیشتر گذشت میکنند بیآنکه ببخشند. بخشش عظمت خویش است و گذشت انکار خویش!
گذشت چگونه به انکار تبدیل میشود
وقتی بارها از چیزی میگذریم که واقعاً برایمان مهم است، آرامآرام از خودمان میگذریم. ابتدا حرف نمیزنیم تا دعوا نشود؛ بعد احساس نمیکنیم تا حرف نزنیم؛ و در نهایت فراموش میکنیم که اصلاً چه میخواستیم. رابطه میماند، اما ما در آن کمرنگ میشویم.
اینجاست که تحمل، دیگر ایثار نیست. ماندن در شرایطی که مدام کوچکمان میکند، نه بزرگواری است و نه عشق؛ نوعی بیحرمتی آرام به خویشتن است.
همیشه تحمل و ماندن در هر درد و عذابی «گذشت و ایثار» نیست! گاهی رفتن خود بزرگترین «گذشت و ایثار» است! ماندن در شرایط حقیرانه بزرگترین ظلم و بیحرمتی به خود است!
بخشش از کجا شروع میشود
- از نامگذاری: بگوییم دقیقاً چه چیزی آزارمان داده، نه به دیگری، بلکه اول به خودمان.
- از پذیرفتن خشم: بخششی که از روی خشمِ فروخورده باشد، بخشش نیست؛ تعویق است.
- از انتخاب: بخشش یک تصمیم است، نه یک احساس که باید منتظرش بمانیم.
و گاهی، بخشش به معنای ماندن نیست. میتوان کسی را بخشید و در عین حال از او فاصله گرفت. لطفی که به وظیفه تبدیل شده، دیگر لطف نیست.
«لطفی» که «وظیفه» شد باید از آن دست کشید.
نوشتهی شقایق کشاورز · روانشناس و مشاور