تنهایی؛ سرمایهای که نباید بخشید
ما از تنهایی فرار میکنیم، انگار نقصی باشد که باید پنهان شود. اما تنهایی، تنها چیزی است که همهی انسانها در آن برابرند؛ و شاید تنها جایی که میتوان خود را پیدا کرد.
هرگز «تنهایی»تان را به کسی نبخشید؛ این تنها «سرمایه»ی هر انسان است!
تنهایی در فرهنگ ما بار منفی سنگینی دارد. «تنها ماندن» را با «رها شدن» یکی میگیریم و برای فرار از آن، به هر رابطهای، هر شلوغیای و هر صفحهی روشنی پناه میبریم. اما بین تنهاییای که به ما تحمیل میشود و تنهاییای که انتخابش میکنیم، تفاوتی بنیادین هست.
همه انسانها در یک چیز برابرند آن هم «تنهایی»ست!
تنهایی تحمیلی، تنهایی انتخابی
تنهایی تحمیلی از بیرون میآید: از دستدادن، طردشدن، یا فهمیدهنشدن. دردناک است و باید جدی گرفته شود. اما تنهایی انتخابی از درون میآید: لحظهای که تصمیم میگیریم با خودمان خلوت کنیم، بیواسطهی نگاه دیگران. این دومی، سرمایه است.
بسیاری از مراجعان، وقتی پس از سالها برای اولین بار با خودشان خلوت میکنند، غریبهای را میبینند. چقدر دلتنگ خودمان بودهایم و نمیدانستیم.
چقدر دلتنگ خودم بودم! خواستم با دلم خلوت کنم. اما ندانسته چه دیر شده بود! طفلی دیگر منو نمیشناخت!
درهایی که از درون باز میشوند
نکتهی امیدبخش این است: درِ تنهایی، مثل درِ قلب، از درون به بیرون باز میشود. هیچکس نمیتواند از بیرون ما را از تنهایی نجات دهد؛ اما هرکس میتواند از درون، آن را از زندان به خانه تبدیل کند.
تمام قلبها درهایشان از درون به بیرون باز میشود. امروز فهمیدم درهای زندان هم از درون به بیرون باز میشود!
- روزی چند دقیقه، بیصفحه و بیصدا، فقط با خودتان بمانید.
- بنویسید؛ نه برای کسی، برای شنیدن صدای خودتان.
- سکوت را یاد بگیرید؛ هنر در خواندن ناگفتنیهاست.
سخن به خطا میرود، اما سکوت به خطا نمیرود! سکوت را بیاموز و بخوان که هنر در خواندن ناگفتنیهاست!
نوشتهی شقایق کشاورز · روانشناس و مشاور